Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Anthroposophic Medicine, is it as complicated as it sounds?.

A Japanese friend called Konjac your skin will adore.

Welcome you, 2014

Welcome you, 2014.

resolutions

 

Και το 2012 τελείωσε, έφυγε. Η νέα χρονιά είναι εδώ και ακόμα δεν το καταλάβαμε. Η τηλεόραση ακόμα διαφημίζει χιονισμένα τοπία και χαρμόσυνες καμπάνες, γιορταστικές. Τα τηλεοπτικά σπότ σου κάνουν πλύση εγκεφάλου για (ακόμα) γιορτινά τραπέζια, για τις πρό αλλά και μετά των Χριστουγέννων εκπτώσεις. Και συνάμα δειλά-δειλά τα περιοδικά και τα ΜΜΕ σε κάνουν να αισθάνεσαι τύψεις και άντε τώρα, πρέπει να χάσουμε και κανένα κιλό.

Εχτές ήθελα να δώ μια ταινία και στο τέλος κατάλαβα πως μάλλον είμαι γουρούνι και πρέπει να πάω 1- γυμναστήριο 2-σε διαιτολόγο 3-σε ιντσιτούτο αδυνατίσματος  (αν ο διαιτολόγος δεν μου κάνει κάτι) 4-κομμωτήριο (για νέο λούκ τώρα που μπήκε και το νέο έτος) 5-οδοντίατρο (για χαμόγελο φλάς/άσπρος σίφουνας) και δε συμμαζεύεται….

Διότι την ταινία αρχικά ήθελα να δώ και όχι να νιώσω ανεπαρκής και λίγη. Γιατί τελικά ο νέος χρόνος είναι συνώνυμο με την ανανέωση, την εξωτερική παιδιά, μην κουραστούμε τώρα. Δεν γράφτηκα ακόμα γυμναστήριο για να νιώσω πως κάνω το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου; Ντροπή και αίσχος μαζί.

Θα μου πείς, «καλά που είναι οι εσωτερικές σου αντιστάσεις σε ότι σου σερβίρει ο καθένας;» Σωστά, σωστώτατα, αντιστάσεις έχω, μάτια έχω και δεν ξέρω που να τα στρέψω να μήν βλέπω όλη την διαφημιστική και μη σαρωτική λαίλαπα που μας έρχεται κατάμουτρα καθημερινά.

 

Για αυτό και εγώ αποφάσισα: Νέα χρονιά, νέος εαυτός. Με λιγότερη τηλεόραση, περισσοτερη επαφή με φίλους, λιγότερη γκρίνια και περισσότερη κατανόηση και εκτίμηση για ότι καλό έχω δίπλα μου, περισσότερα χαμόγελα γιατί έτσι! Νέα χρονιά, καλύτερος εαυτός.

Καλή χρονιά σε όλους.

Η εποχή του πλήκτρου

Image

Τα πάντα λειτουργούν με ή έχουν πλήκτρα/κουμπιά. Θες καφέ; Πατάς το ον/οφ και ο καφές μυρωδάτος γεμίζει την κούπα σου.  Τώρα καταχωρείς τα ραντεβού ή τις δουλειές της εβδομάδας στο πλέον ψηφιακό σου ημερολόγιο. Σβήνεις, γράφεις πια ηλεκτρονικά, πατάς » διαγραφή» ή » αποθήκευση» και συνάμα πατάς άλλο πλήκτρο για να τηλεφωνήσεις στο γραφείο και να πείς οτι θα καθυστερήσεις.

Κλικ, τσιπ, κλακ, ο θόρυβος που έχει γίνει καθημερινότητα και ο εγκέφαλος δεν διαμαρτύρεται. Το πλήκτρο εξασφαλίζει ταχύτητα, ακρίβεια, εναρμόνηση με τη μοντέρνα εποχή στην οποία ζούμε.
Αναπολώ τις ημέρες που ήθελες να δείς ένα αγαπημένο πρόσωπο ή φίλο και ένα απλό τηλεφώνημα στο σπίτι αρκούσε. Μου λείπει η εποχή που όλοι είχαν ατζέντα και στυλό για να κρατούν τηλέφωνα ή διευθύνσεις και  σημείωναν τα «ΣΟΣ» της εβδομάδας ή του μήνα.

Θέλω να βάλω ξανά ένα παλιό τηλέφωνο με καντράν και να το σηκώνω χωρίς να ξέρω ποιός είναι στην άλλη άκρη της γραμμής και να δυσανασχετώ όταν η κλήση είναι «ανεπιθύμητη». Χρειάζομαι απλά καθημερινά πράγματα που γίνονται χωρίς πλήκτρα (ηλεκτρονικά ή μη ). Οι μέρες που ο κόσμος έγραφε γράμματα, ευχητήριες κάρτες, ποιήματα- ναι, ποιήματα!-για τον/την αγαπημένη του έχουν ξεχαστεί. Κάθε Χριστούγεννα αφήνω μια κάρτα στο γραφείο του συναδέλφου με ευχές και ώς απάντηση έχω ηλεκτρονικό του μήνυμα εξηγώντας μου οτι δεν συνηθίζει να γράφει ευχές σε κάρτες και οτι η δική μου τον ξάφνιασε. Μετά από αυτό, τι πρέπει εγώ να δώσω σαν απάντηση;  Μάλλον θα με πέρασε για χαζά ρομαντική που γράφει κάρτες ακόμα. Και η ειρωνία; Είμαι νεωτερή του κατά πολλά χρόνια.

Αυτή η εποχή, του πλήκτρου, με κάνει να μελαγχολώ. Όλα είναι σε απόσταση. Οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου- σε απόσταση ενός κενού που γεμίζει  το δαχτυλό σου και το πλήκτρο που θα πατήσεις για να έρθεις κοντά με αυτούς που επιθυμείς.

Το κλικ, κλακ, είναι ο νέος χτύπος της καρδιάς μας, κάθε κλικ και μια λέξη, συναίσθημα, φράση, εικόνα και ήχος.
Ώρες- ώρες κυρήσσω τον πόλεμο στο κινητό μου και το πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Σαν ένας Προμηθεύς Δεσμώτης προσπαθώ να ξεφύγω, να αποτοξινωθώ απο οτιδήποτε σταματά την αυθεντικότητα και μοναδικότητα της υποστασής μου.
Πιστεύω πως και άλλοι αναπολούν μέσα στον καταιγισμό της «μοντέρνας » εποχής απο πλήκτρα κάτι πιο ήσυχο, πιο απλό και ανθρώπινο.
Γελάω με τον εαυτό μου που ενώ τώρα γράφω τις σκέψεις μου σε χαρτί, το μυαλό μου στέλνει στερητικά ενοχικά σύνδρομα πως αν δεν τις αναρτήσω στο μπλόγκ μου, τότε δεν θα αξίζει. Θα είναι σαν να τα λέω με μένα για μένα.

Και ναί, πατάω το πλήκτρο εκκίνησης στο λάπτοπ (τρομάρα μου ) και αρχίζω το κλικ-κλακ, κλικ -κλακ, πιστεύοντας πως ακόμα δεν χάθηκε τίποτα, υπάρχει ελπίδα οτι θα λάβω κάρτες ή θα συναντηθώ με φίλους για ουσιαστικές συνομιλίες που κανείς δεν θα κοιτά το κινητό του μήπως κάποιος «φίλος» του είπε ένα «γειά».

Πάει καιρός τώρα που ακούω συχνά τη φράση: «Είναι σαν την αγελάδα που σου δίνει γάλα και μετά δίνει μια στον κουβά και το χύνει». Και αναρωτιέμαι, πόσοι είναι στη θέση της αγελάδας και πόσοι αυτοί που τους έχει χυθεί το γάλα. Η αγελάδα αντιπροσωπεύει την αχαρηστία, την αντισυμβατικότητα και την επανάσταση ή μήπως όχι;

Στη δική μου ερμηνεία η αγελάδα κρύβει μέσα της ένα άχτι, αυτό που τιμωρεί εκείνον που την έχει δεδομένη μαζί με το γάλα της. Τιμωρεί και μαζί τιμωρείται και εκείνη, γιατί αυτός που θέλει γάλα (αναγκαστικά) θα της το ζητήσει και πάλι. Και το άλλο ερώτημα είναι γιατί δεν σπάει αυτός ο φαύλος κύκλος; Γιατί η τιμωρία είναι ηδονή σε αυτόν που την καθορίζει και τη δίνει και γιατί είναι δύσκολο να σταματήσεις οταν είσαι ο τιμωρός. Είναι δύσκολο, να πείς «συγγνώμη είναι μάταιο να τα ισοπεδώνω όλα, αφού ισοπεδώνομαι και εγώ μαζί σου».

Έχω συναντήσει πολλές τέτοιες αγελάδες, που ικανοποιούνται μόνο όταν ο ‘άλλος’ φταίει και εκείνες είναι το ανυπεράσπιστο θύμα της ιστορίας. Μόνο που όταν καταλάβουν το βαθμό του εσωτερικού τους ακρωτηριασμού, θα σταματήσουν να κοιτάξουν καλύτερα τι συμβαίνει γύρω τους. Μπορεί να δούν το λύκο που κρύβουν μέσα τους.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν είναι τύχαιο που δεν πολυπίνω γάλα!
Τελικά εκτός απο το ερώτημα  του αβγού και της κότας, έρχομαι να προσθέσω αυτό της αγελάδας και του κουβά. Η απάντηση, δική σας.

Image

Η λέξη ‘παράδεισος’ έχει διαφορετικές ερμηνείες για τον καθένα…για μένα σημαίνει ηρεμία, γαλήνη.

Τώρα τελευταία έχω πιάσει τον εαυτό μου να αναθεωρεί μερικά πράγματα και μέσα σε αυτά είναι και ο παράδεισος. Για παράδειγμα, μένω σε μια γειτονιά λουσμένη στο πράσινο, οι δρόμοι λάμπουν απο καθαριότητα, οι γείτονες οικογενειάρχες, ηλικιωμένοι και κάποια ζευγάρια. Όλα μοιάζουν ιδανικά στον παράδεισο αυτο. Αν καλοκοιτάξει κανείς τους ρυθμούς με τους οποίους αυτό το περιβάλλον λειτουργεί θα διαπιστώσει μάλλον μια μν συνοχή στα πράγματα.

1. Παντού πράσινο, δέντρα, αλλά κανείς στο μπαλκόνι του ή στον κήπο του (όσοι μένουν σε εισόγια)

2. Κάθε 10 ημέρες επιτελείο κηπουρών καθαρίζει, κλαδεύει, κουρεύει τους κήπους της γειτονιάς,το αποτέλεσμα είναι τέλειο….όλοι οι θάμνοι λές και έχουν βγεί από μηχάνημα που κόβει ή κλαδεύει με ακρίβεια, το όλο σκηνικό σαν απο ταινία που ο σκηνοθέτης έχει φροντίσει όλα να δείχνουν τέλεια. Κανείς δεν παραπονίεται για το συνεχή θόρυβο απο τα ηλεκτρικά πριόνια, μηχανές κουρέματος του γκαζόν που αρχίζει απο τις 7.30 το πρωί και τελειώνει το απόγευμα.

3. Όλα δείχνουν ήρεμα, μέχρι να εμφανιστούν τα παιδία της γειτονιάς στην παιδική χαρά απένατντι απο το σπίτι μου και τότε γίνεται το σώσε. Οι μαμάδες δεν ενοχλούνται καν απο το οργίασμα των στριγγλιών, τσιρίδων κτλ….. Αν κάποιος όμως κάνει ντούς μετά τις 10 το βράδυ, τότε ο γείτονας μπορεί να παραπονεθεί γιατί αυτό θεωρείται φασαρία.

Και αναρωτίεμαι τώρα, μήπως και στον παράδεισο δεν είναι όλα τέλεια; Μήπως και εκεί τα αγγελάκια κάνουν ζαβολίτσες και τους καλαρέσει; Ή μήπως εγώ πρέπει να την κάνω απο τον ‘παράδεισο’;

Ο δικός σας παράδεισος τι είναι, και πόσο σας αρέσει; Ίσως θα ήταν καλό να οργανωθεί μια ομοσπονδία, ένας οργανισμός παραδείσου και οι κατοικοί τους να έχουν το δικαίωμα να μετακομίζουν απο παράδεισο σε παράδεισο μέχρι να βρούν τον ιδανικό.

Τουλάχιστον ο δικός μου παράδεισος χωράει πάνω απο όλα σεβασμό!